ΜΠΙΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ

Ὅταν παλιὰ κάποιος ἤθελε νὰ κάνει πόλεμο, τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ φρόντιζε, ἦταν, νὰ ἀποκλείση τὸν ἐχθρό του, ἀπὸ κάθε τί, πού του ἦταν ἀναγκαῖο. Ξυλεία, τρόφιμα, νερό, ἦταν πάντα ὁ πρῶτος στόχος, πρὶν ξεκινήσει ἕνας πόλεμος. Ἡ ξυλεία, γιατί ἐκτὸς ἀπὸ ὑλικὸ κατασκευῶν, ἦταν καὶ ἡ μόνη πηγὴ ἐνέργειας, καὶ βέβαια νερὸ καὶ τρόφιμα γιὰ προφανεῖς λόγους. Μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ αὐτό, ὁ ἐπιτιθέμενος φρόντιζε νὰ δυσκολέψη τὴ ζωὴ τοῦ ἀντιπάλου, ἢ καὶ νὰ τὸν ἐξαθλιώση, ὥστε νὰ εἶναι εὐκολότερο νὰ τὸν καταβάλη.

Παράλληλα, φρόντιζε νὰ ἐνσπείρη ἔριδες, στὸν ἀντίπαλο, γιὰ νὰ τὸν διασπάση. Νὰ τὸν χωρίση, σὲ πολλές, μικρὲς ,φανατικὲς σέχτες, οἱ ὁποῖες θὰ ἀδιαφοροῦν, ἢ καὶ θὰ ἐχθρεύονται ἡ μιὰ τὴν ἄλλη.

Σὲ ἀντίστοιχη θέση, βρίσκεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα. Κάποιοι, ἐσκεμμένα, ἀποκλείουν τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὴν ἐνέργεια, τὰ τρόφιμα καὶ τὸ νερό. Τὸ πετρέλαιο, τὸ ἀέριο, τὸ ρεῦμα, συνεχῶς ἀκριβαίνουν, ὄχι μόνο, κάνοντας τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δύσκολη, ἀλλὰ καὶ προμηνύοντας ἕνα ἀκόμα χειρότερο μέλλον. Τὰ τρόφιμα καὶ τὸ νερὸ ἀκριβαίνουν διαρκῶς, ἐπίσης, καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχει δοθεῖ μιὰ πειστικὴ δικαιολογία. Ἀντίθετα, ἐξαπολύονται διαρκῶς ἀπειλές, ὅτι θὰ πεινάσουμε, θὰ διψάσουμε θὰ κρυώσουμε, (ἢ θὰ ψηθοῦμε), καὶ γενικὰ ὅτι θὰ ξεμείνουμε. Οἱ δικαιολογίες ποὺ δίνονται, εἶναι σὲ δυὸ κατευθύνσεις. Ἡ μιὰ εἶναι γιὰ τοὺς βλάκες ποὺ νομίζουν, ὅτι σταθήκαμε ἄτυχοι, ἢ ἄμυαλοι, καὶ τώρα ξεμένουμε, καὶ ἡ δεύτερη, γιὰ τοὺς βλάκες ποὺ πιστεύουν, ὅτι εἶναι θέμα κερδοσκοπίας.

Ἂν σταθήκαμε ἄμυαλοι καὶ σπαταλήσαμε τὴν ἐνέργειά μας, μποροῦμε τώρα νὰ σταματήσουμε τὴ σπατάλη χωρὶς –πρακτικά- καμία ἀπώλεια. Δὲν θὰ πάθουμε κάτι, ἂν σβήσουμε, τὰ κακόγουστα, διακοσμητικὰ φῶτα τῶν κτηρίων, μὲ τὰ ὁποία ἐξευτελίζεται, κάθε ἔννοια ἀρχιτεκτονικῆς, οὔτε ἐὰν σβήνουν τὰ φῶτα τῶν δρόμων, τὴν ἡμέρα, ποῦ πολλὲς φορὲς μένουν ἀναμμένα. Μόνο καὶ μόνο αὐτὰ εἶναι ΠΟΛΛΑ κιλοβάτ, πεταμένης ἐνέργειας. Τὰ δὲ τρόφιμα θὰ μποροῦσαν νὰ μὴν πετιοῦνται στὶς χωματερές, ἀλλὰ νὰ διανέμονται κανονικά. Καὶ οἱ παραγωγοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ παράγουν ὅσο αὐτοὶ κρίνουν σκόπιμο, ὄπως γινόταν ἐδῶ καὶ χιλιετίες, καὶ ὄχι ὅσο τοὺς ὑποχρεώνουν μὲ διάφορες ὁδηγίες. Γιὰ τὸ νερὸ ἃς μὴν μιλήσω, μιᾶς καὶ ὅλοι, εἴδαμε νὰ βρέχει πολύ, γιὰ ἀρκετοὺς μῆνες, (στὴν Ἑλλάδα μέχρι τὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου) καὶ νὰ πλημμυρίζουν πόλεις καὶ χωριά, καὶ δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω, ὅτι ἔβρεχε παντοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ταμιευτῆρες, στοὺς ὁποίους παρεμπιπτόντως, φυσιολογικά, καταλήγουν τὰ νερά.

Οὔτε θέμα κερδοσκοπίας πιστεύω πῶς εἶναι. Οἱ κερδοσκόποι, εἶναι ἀπλῶς τὰ τσοπανόσκυλα, ποὺ κατευθύνουν τὸ κοπάδι. Ὅποιος μαζεύει τὰ λεφτά, κάτι πρέπει νὰ τὰ κάνει. Ἂν ἀπλῶς τὰ συσσωρεύη, τότε ἀπλῶς τὰ στερεῖ ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους. Οἱ λίγοι ποὺ τὰ μαζεύουν, ἔχουν τόσα, ποὺ δὲν γίνεται νὰ τὰ ξοδέψουν ὅλα. Πάρτε παράδειγμα τὴν οἰκογένεια Ὠνάση, ἢ τοὺς Ροκφέλερ κ.λ.π. Ὅσοι τὰ ‘χοῦν λοιπόν, φροντίζουν μόνο νὰ ταΐζουν, μερικοὺς πεινασμένους, γιὰ νὰ τοὺς ἔχουν ὑποτακτικούς. Καὶ βέβαια, οἱ ἴδιοι δὲν κινδυνεύουν νὰ ξεμείνουν ἀπὸ χρήματα ποτέ, ἀφοῦ τὰ ἔχουν μαζέψει ὅλα, και θα συνεχίσουν να τα μαζεύουν.

Εὔλογα λοιπόν, θὰ ἀναρωτηθεῖ κανείς, «γιατί ὅλα αὐτά, τότε;». Ἡ ἐξουσία, εἶναι κάποιο εἶδος διαστροφῆς, ποῦ ἔχει τὴ ρίζα του, στὸ πρωτόγονο ἔνστικτό της ἐπιβίωσης. Ἐὰν ἐπικρατῆς, τότε σίγουρα δὲν κινδυνεύεις. Ὅσο ἰσχυρότερος εἶναι κάποιος, τόσο ἀσφαλέστερος νοιώθει. Βέβαια, ἡ τωρινὴ ἐκτροπή, εἶναι ἔξω ἀπὸ κάθε μέτρο, καὶ αὐτὸ δημιουργεῖ ἀκόμα ἕνα ζήτημα. Γιὰ ποιὸ λόγο, νὰ θέλει κάποιος, νὰ εἶναι τόσο ἰσχυρός. Νὰ θέλει δηλαδή, ὄχι μόνον, νὰ εἶναι τὸ ἀφεντικό, ἀλλὰ πραγματικά, νὰ συνθλίψει, τοὺς ἴδιους τους ὑπηκόους του. Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, εἶναι ἕνα εἶδος ἐξόντωσης τῶν ἀνθρώπων. Μιὰ ἐξόντωση, ποὺ γίνεται, εἴτε ἄμεσα, μὲ πολέμους, σφαγὲς κ.λ.π., εἴτε ἔμμεσα, μέσω τοῦ ὑποβιβασμοῦ τῆς ποιότητας τῆς ζωῆς, μὲ κάθε μέσο, ποῦ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ ἀναφερθῆ. Μπορεῖ νὰ φαίνεται σκληρό, ἢ ἄσκοπο, πρακτικὰ ὅμως ἐφαρμόζεται, καὶ μάλιστα στὴ γειτονιά μας. Ἃς δή, ὅποιος ἀμφιβάλλει, τί γίνεται στὴν Παλαιστίνη, κι ἅς μας ἐξηγήσει, ποιὰ ζωτικὴ ἀνάγκη, ἔχουν οἱ Ἑβραῖοι, νὰ εἶναι τόσο κτηνώδεις μὲ τοὺς Παλαιστινίους. Μιὰ χώρα, μὲ τέτοια πρόοδο, τεχνολογικὴ ἀλλὰ καὶ πολιτισμική, ποῦ ἤδη, μπορεῖ, νὰ θρέψη τοὺς κατοίκους της, γιατί νὰ δαπανᾶ τεράστια χρηματικὰ ποσά, συντηρώντας ἕναν ἄσκοπο πόλεμο, ἐνῶ μπορεῖ μὲ λιγότερα, νὰ δημιουργήση εὐημερία γιὰ ὅλους; Ἡ δικαιολογία τοῦ φανατισμοῦ, δὲν εὐσταθεῖ, γιατί ὅποιος περνάει καλά, τὸ καταλαβαίνει, καὶ δὲν θέλει νὰ τὸ χάση, καὶ κανεὶς δὲν δαγκώνει τὸ χέρι ποὺ τὸν ταΐζει, παρὰ μόνον αὐτὸ ποὺ τὸν δέρνει.

Ἀσφαλῶς, ὁ χῶρος ἑνὸς τέτοιου κειμένου, δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ ἀναλυθοῦν, καὶ νὰ ἐπεξηγηθοῦν ἀρκετά, τὰ παραπάνω. Εἶναι μόνο, μιὰ καλὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ προβληματιστεῖ κανείς. Τὸ σίγουρο εἶναι, ὅτι πολλὰ συμβαίνουν «μαζεμένα» τὸν τελευταῖο καιρό, καὶ εἶναι μᾶλλον ἀφελές, νὰ τὰ θεωροῦμε τυχαία. Τὸ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, μὲ σιγουριά, τί βρίσκεται πίσω ἀπ’ ὅλα αὐτά, δὲν ἀναιρεῖ καὶ τὴν ὕπαρξή τους. Ὄπως, ὅταν παίζαμε «μπίζ» παιδιά, τὸ ὅτι δὲν βρίσκαμε, ποιὸς ἔριξε τὴ σφαλιάρα, δὲν ἀναιροῦσε τὸ γεγονὸς ὅτι τὴ φάγαμε.

Καλὴ μαντεψιά.

Ἁνδρὸ 26/04/08

Οὐουουουουουουου! Τόσον καιρὸν ποὺ ἔλειψα…

Ἔχω ξεχάσει τί ἀκριβως ἤθελα νὰ γράψω. Πάντως εἶναι σίγουρο ὅτι εἶχα πάρα πολλά. Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὁ «Φαρφουλᾶς» θὰ κυκλοφορήσει ὁσονούπω καὶ μὲ τὰ δικά μου κείμενα. Τὰ μάτια ἀνοιχτὰ

ΓΚΛΟΥ-ΓΚΛΟΥ-ΓΚΛΟΥ-ΓΚΛΟΥ-ΓΚΛΟΥ-ΓΚΛΟΥ

Τις τελευταῖες μέρες γίνεται πολὺς ντόρος για τὸ νερό. Κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ὅτι δεν ἔχουμε νερο, φέρνοντάς μου στο νοῦ τις ἀθλιότητες τοῦ ’89. Τότε που δῆθεν δεν εἴχαμε νερό, καὶ μας μετροῦσαν ἀντιστρόφως τις μέρες που μας ἔμεναν μέχρι να ξεμείνουμε ἐντελῶς ἀπὸ νερό. Τότε που ἡ μετρήση σταμάτησε στην ἑβδόμη μέρα πρὶν τελειώσει τὸ νερό, καί που κανεὶς δεν ῥώτησε τελικὰ τὶ ἀπέγινε καὶ δεν πεθάναμε. Τότε που μας ἔδειχναν εἰκόνες ἀποξηραμένης γῆς που ἠθελαν να μας πεισουν πὼς ἠταν οἱ ταμιευτῆρες μας. Καί που τριπλασίασαν τὴν τιμὴ τοῦ νεροὺ δῆθεν για να μὴν τὸ σπαταλάμε, ἀλλὰ καὶ για να ἐπισκευάσουν τὸ ἀπαρχαιωμένο δίκτυο τῆς Ε.ΥΔ.ΑΠ. Σήμερα μας λεν ξανά τις ἴδιες βλακεῖες, ὅτι δεν ἔχουμε νερό, ὅτι εἶναι ἀρχαῖο τὸ δίκτυο τῆς Ε.ΥΔ.ΑΠ. καὶ ἄλλα τέτοια. Ἔτσι ἀπὸ περιέργεια , περιηγήθηκα στο δίκτυο, ψάχνοντας να μάθω για τὴν ἀφαλάτωση τοῦ νερού. Τελικὰ τὰ λήμματα εἶναι τόσο πολλά που δεν ἔχει κὰν νόημα να παραθέσω μερικά. Αὐτό που εἴδα εἶναι ὅτι ἀφαλάτωση γίνεται ἄκομα καὶ ἀπό τις οἰκιακὲς συσκευές, αὐτές που βάζουμε στις βρύσες μας, ἄκομα κι ἀπὸ αὐτές τις φτηνές που τηλεπωλούνται! Ναί! Ἡ ἀφαλάτωση τοῦ νεροὺ εἶναι τόσο ἁπλῆ καὶ ἀξιοπίστη μέθοδος, καὶ μάλιστα στην πράξη ἐφαρμόζεται στα πλοῖα, πλοιάρια ἰστιοπλοϊκὰ κ.λ.π. κάνοντας πόσιμη τὴν θάλασσα! Εἶναι μέθοδος δοκιμασμένη δηλαδή, καὶ ἀποδοτική. Ἕ! λεὼ λοιπὸν να ἀπορήσω, για τὸν λόγο δημιουργίας, ὅλου αὐτοῦ τοῦ πανικού, σὲ μιᾶ χώρα που τὰ ¾ τῆς, εἶναι θάλασσα. Ὑπάρχει περίπτωση δηλαδὴ να στερέψει ἡ θάλασσα; Γιατὶ ἐγὼ νόμιζα ὅτι μὲ τὴν αὐξήση τῆς θερμοκρασίας τοῦ πλανήτη, θὰ λιώσουν οἱ πάγοι, ἀλλὰ καὶ τὰ χιόνια στα ψηλὰ βουνά, πλημμυρίζοντας τὰ ποτάμια… καί τις λίμνες… καί… βρε λὲς να μας κοροϊδεύουν πάλι;

ἈΝΔΡΟ΄ + ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ

Κάπου κοντά στὸ Πάσχα (λίγο πρὶν ἤ λίγο μετὰ) θὰ ἐπανακυκλοφορήσει "ὁ Φαρφουλᾶς". Σ'αὐτόν θὰ ἔχω κὶ ἐγῶ μία σελίδα, νὰ γράφω αὐτὰ ποὺ μοῦ ἔρχονται. Θὰ ἐπανακυκλοφορήσουν ἐπίσης καὶ τὰ νέα τῆς ἀεραλάνδης καὶ τά δυὸ ἀπὸ τἰς ἐκδόσεις "Φαρφουλᾶς".

Λέτε νὰ εῐναι ἔτσι;

Τὸ ἄκουσα καὶ μοῦ σηκώθηκε ἡ τρίχα. Δὲν ξέρω βέβαια ἐὰν εῐναι ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι εἷναι κὶ ἀδύνατο.

Τὸ πολυτονικὸ -λένε- καταργήθηκε, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες μέσα σὲ δύο μέρες, κὰτ' ἀπαίτησιν τοῦ Λαμπράκη. Οἱ φῆμες λένε ὅτι εἶχε ἀγοράσει -τότε- καινούρια μηχανήματα γιὰ τὶς ἐφημερίδες τοῦ, τὰ ὁποῖα ἧταν ἀσύμβατα μὲ τὸ πολυτονικὸ. Ἡ ὅλη διαδικασία τῆς ἐκτύπωσης γινόταν πανάκριβη καὶ χρονοβόρος, ἀφοῦ προυπέθετε πολύωρες διορθώσεις. Ἡ εὔκολη λύση, ἧταν αὐτό ποῦ ἔγινε καὶ ποῦ ἄλλωστε οὕτε τοῦ στοίχησε, οὕτε τὸν ἐνδιέφερε.

Ἄν κάποιος ξέρει κάτι γι'αὐτὸ ἄς τὸ στείλει, νὰ μάθουμε κὶ ἐμεῖς τὶ συνέβη ἔν τέλει.

Αὐτὸ ποὺ μένει...

Ἄν ἕνας ἄνθρωπος, καθ' ὅλα ὑγιῆς, βρεθεῖ σὲ ἕνα περιβάλλον ἐχθρικό, προφανῶς κινδυνεύει. Ἄν γιὰ παράδειγμα, κάποιο παιδί, ἡ οἰκογένειά τοῦ, τὸ ξυλοφορτώνει καθημερινά, τότε αὐτὸ τὸ παιδὶ ἔχει μεγάλες πιθανότητες νὰ ὑποστεῖ σωματικὲς βλάβες, (π.χ. νὰ σπάσει τὸ χέρι τοῦ) πολὺ μεγαλύτερες ἀπ'ὅτι ἕνα ἄλλο, σὲ μιᾶ οἰκογένεια ποὺ δὲν τὸ ξυλοφορτώνει. Ἄν λοιπὸν τὸ πρώτο παιδὶ σπάσει τὸ χέρι τοῦ, ἐξαιτίας τῆς οἰκογενειακῆς βίας, δὲν μπορεῖ κανεῖς νὰ τὸ θεωρήσει, οὕτε φιλάσθενο, οὕτε ἐπιρεπὲς στοὺς τραυματισμοὺς. Αὐτὰ εἷναι, πιστεύω κατανοητὰ καὶ ἀποδεκτὰ ἀπ'ὅλους. Ἡ θεραπεία ἑνὸς τέτοιου τραυματισμοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ χρονοβόρος εἷναι καὶ πολὺ ἰδιαίτερη, γιατί, ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ, παραμένει.Σὲ ἕνα εὐνομούμενο κράτος, ἡ κοινωνικὴ ὑπηρεσία, θα ἀπομάκρυνε τὸ παιδί ἀπὸ τὸ προβληματικὸ περιβάλλον, τουλάχιστον μέχρι νὰ γίνει τελείως καλὰ, καὶ ἐνδεχομένως καὶ στὸ διηνεκές, γιὰ νὰ τὸ προστατέψει. Μία τόσο κακὴ συμπεριφορὰ τῶν γονιῶν, σχεδόν βεβαιώνει ὅτι θὰ ἐπαναληφθεῖ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ παιδί , θὰ ἀπειλεῖται συνεχῶς, ἐφόσον παραμένει σὲ αὐτὸ τὸ περιβάλλον. Στὴν περίπτωση λοιπὸν ποὺ ἀπὸ ἀβλεψία, ἤ καὶ ἀναλγησία, τὸ παιδί παραμείνει στὴν οἰκογένειά τοῦ, καὶ αὐτοὶ τοῦ ξανασπάσουν τὸ χέρι, τὸ πράγμα δυσκολεύει.Ὄχι μόνο γιατὶ τὸ δίς, σπασμένο χέρι θεραπεύεται πιὸ δύσκολα, καὶ εἷναι πιὸ εὐπαθές, ἀλλὰ καὶ γιατὶ εἷναι πιὰ βέβαιο ὅτι αὐτὸ θα ἐπαναλληφθεῖ, καὶ θὰ ἐπαναλλαμβάνεται, ἴσως καὶ μὲ μεγαλύτερο μένος, ἀφοῦ ἡ ἀτιμωρισία εἷναι ἡ μητέρα τῆς ἀσυδοσίας. Μοιραία λοιπόν τὸ παιδί αὐτό, θὰ καταντήσει ἀνάπηρο, ὄχι γιατὶ εἴχε κάποια κληρονομικὴ πάθηση, ἀλλὰ ἐξαιτίας τοῦ κακοῦ τοῦ περιβάλλοντος. Μεγάλη πιθανότητα ὑπάρχει ἀκόμα, ὅταν αὐτὸ ἀργότερα κάνει οἰκογένεια, νὰ ἀναπαράγει τὴν βία ποὺ δέχτηκε, καὶ νὰ ἀφήσει κὶ αὐτὸ τὸ παιδὶ τοῦ ἀνάπηρο. Οὔτε κὶ αὐτὸ τὸ παιδὶ ὅμως, θὰ εἷναι κληρονομικὰ ἀνάπηρο, οὔτε κὰν φιλάσθενο. Ὅλα αὐτά, εἷναι πιστεύω κατανοητά, καὶ δὲν ἀμφισβητούνται. Εἷναι λοιπὸν ἀνόητο νὰ προσπαθοῦμε, νὰ θεραπεύσουμε μακροχρόνια τέτοια περιστατικά, μὲ φαρμακευτική ἀγωγή. Νὰ δίνουμε γιὰ παράδειγμα, σ'αὐτὰ τὰ παιδιά, συμπληρώματα ἀσβεστίου γιὰ νὰ μὴν σπάνε τὰ κόκαλά τοὺς εὔκολα.Ἤ ἀκόμα νὰ τοὺς δίνουμε ἀντικαταθλιπτικὰ γιὰ νὰ μὴν νοιώθουν δυσφορία μὲ αὐτὸ ποὺ τοὺς συμβαίνει. Κάτι τέτοιο εἷναι χυδαῖο, καὶ μόνο ἐκ τοῦ πονηροῦ μπορεῖ νὰ συμβαίνει. Νὰ ὑπάρχει δηλαδὴ συμφέρον, σὲ κάποιον γιατρό, ὁ ὁποῖος διατηρεῖ ἔτσι τὴν πελατεία τοὺ, προσφέροντας παράλληλα ἄλοθι στοὺς γονεῖς, ἀφοὺ ἔτσι, τοὺς ἀπαλλάσει τῶν εὐθυνῶν τούς. Κάτι τέτοιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς ψυχικὲς παθήσεις. Ἕνα ἀκατάλληλο οἰκογενειακὸ περιβάλλον, δημιουργεῖ πρόβλημα σ' ἕνα εὐαίσθητο παιδί, καὶ κάποια στιγμή, αυτὸ παθαίνει ἕνα ψυχωτικὸ ἐπεισόδιο. Γιὰ παράδειγμα, μία αὐταρχικὴ μητέρα, προσκολλάται στὴν κόρη τῆς, ἀπὸ μωρό, ἐμποδίζοντάς τὴν ἔτσι, νὰ ἀναπτύξει ἐλεύθερα τὴν προσωπικότητά τής.Ἐκμεταλευόμενη τὴν ἀδυναμία τῆς μικρῆς νὰ ἀντιδράσει, κυρίως λόγω τῆς ἀγάπης ποὺ φυσικά τὴς ἔχει, ἡ μητέρα παρεμβαίνει συνεχῶς στὴ ζωὴ τῆς. Μὲ τὸν ὐπερπροστατευτισμὸ τῆς καὶ τὸν παρεμβατισμὸ τῆς, τὴν ἐμποδίζει νὰ ἀναπτύξει ὁποιαδήποτε πρωτοβουλία, καὶ σταδιακὰ ἡ μικρή, μαθαίνει νὰ ὑποτάσεται. Μαθαίνει νὰ παραμερίζει αὐτά ποὺ θέλει, καὶ ποὺ νοιώθει, πρός χάριν τῶν ἀποφάσεων τῆς μητέρας. Αυτὸ δὲν θα εἶχε μεγάλη σημασία, ἄν οἱ ἐπιθυμίες τῆς κόρης ἔπαυαν νὰ ὐπάρχουν. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτές συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν, δημιουργείται πρόβλημα, ὄχι μόνον, γιατὶ ἡ κόρη δὲν ξέρει πως νὰ πάρει αὐτό ποὺ θέλει, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ἀκόμα κὶ ἄν τὸ διδαχθεῖ, συναισθηματικὰ δὲν εἷναι σὲ θέση νὰ τὸ πραγματοποιήσει. Ἔχει ἄς ποῦμε κάποιου εἴδους, συναισθηματική ἀναπηρία. Κἀποια στιγμή λοιπόν, ποὺ ἡ διάσταση τῶν βουλήσεων θὰ εἷναι μεγάλη, ἡ κόρη θὰ στρεσαριστεῖ πολύ. Ὅσο ἡ πίεση τῆς μητέρας θα μεγαλώνει, τόσο θὰ αὐξάνει καὶ ἡ ἐπιβάρυνση τῆς κόρης. Μὲ τέτοια παρατεταμένη, ἔντονη πίεση, ὅταν κάποιος πιεστεῖ νὰ κάνει κάτι ποὺ δὲν θέλει καθόλου, ἤ καὶ τὸ ἀποστρέφεται ἀκόμα, μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ ψυχωτικὸ ἐπεισόδιο. Αὐτὸ δὲν σημαίνει βέβαια ὅτι εἶχε "κληρονομική προδιάθεση" γιατὶ ἀπλὰ ὑπήρξε αἰτία γι'αὐτό ποὺ ἔγινε. Κάτι τέτοιο μάλιστα τό παθαίνουν οἱ στρατιώτες σἐ συνθήκες σκληροῦ πολέμου, (π.χ. Βιετνάμ) καί νομίζω τότε λέγεται "νόσος τῶν χαρακωμάτων". Ἀσφαλῶς χρειάζετια φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ, γιὰ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸ πρόβλημα ὅταν ἐμφανιστεῖ. Πέρα ἀπ'τὸ σύμπτωμα ὅμως, ὑπάρχει καὶ ἡ αἰτία ποὺ τὸ προκάλεσε. Δηλαδὴ ἡ αὐξημένη πίεση. Ἐδῶ ὅμως μπλέκουν τὰ πράγματα! Στὴν περίπτωσή μάς, αὐτὴ ποὺ θὰ πάει τὴν κόρη στὸ γιατρό, εἷναι ἡ μάνα, ποὺ ἔπ' οὐδενεῖ λόγω θὰ δεχτεῖ τὴν εὐθύνη τής, ἀφοῦ πιστεὐει ὅτι ὅλα τὰ κάνει γιὰ καλὸ τῆς. Ὁ γιατρὸς πάλι, ἀσφαλῶς ξέρει τὴν ἀλήθεια, ἄν ὅμως τὴν πεῖ , ἀπλῶς θὰ στείλει ἕναν πελάτη σὲ ἄλλον γιατρό. Δεδομένης δὲ τῆς κοινωνικῆς ἀντίληψης περὶ οἰκογενεῖας, ἡ κοινωνικὴ ὑπηρεσία δὲν θὰ ασχοληθεῖ κὰν μὲ τὸ θέμα. Ἡ ἄμοιρη κόρη λοιπόν, εἷναι καταδικασμένη νὰ ὑποστεῖ ξανὰ τὸ ἴδιο μαρτύριο, μόνο ποὺ τῶρα εἷναι ἐπιβαρυμένη. Σάν τὸ παιδὶ τής ἀρχῆς αὐτοῦ τοῦ κειμένου. Καὶ ἀφοῦ οἱ συνθήκες παραμένουν ἴδιες, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἷναι τὸ ἴδιο, ἀλλὰ θὰ ἔρθει ευκολότερα, λόγω τῆς ἐπιβάρυνσης. Γιὰ τὴν δὲ κατάθλιψη, ποὺ πιάνει τοὺς ἀσθενεῖς μετὰ ἀπὸ κάτι τέτοιο, ὁ γιατρὸς ἀναιδῶς, ἀπλὰ θὰ δῶσει ἀντικαταθλιπτικά. Καὶ αὐτὸ τοὺς βολεύει ὅλους, πλῆν τῆς κόρης. Αὐτὸ θὰ γίνεται ξανὰ καὶ ξανὰ μέχρι ἡ κόρη εἶτε νὰ καταρεύσει τελείως καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ ἐγκλεισμὸ σὲ ψυχιατρεῖο, εἶτε νὰ ὁδηγηθεῖ στὸ φόνο τῆς μητέρας ποὺ τὴν καταπιέζει. Δὲν εἷναι λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ "πολὺ ἥσυχα" παιδιά, ποὺ στὸ παρελθὸν νοσηλεύτηκαν γιὰ "ψυχολογικά προβλήματα", σκότωσαν τὴν οἰκογένειά τοὺς. Πρόσφατα ἡ κυρία Φωτεινὴ Τσαλίκογλου, καθηγήτρια στὴν Πάντειο, κυκλοφόρησε ἕνα βιβλίο μὲ αὐτό ἀκριβῶς τὸ θέμα. Ἡ μόνη πραγματικὴ λύση στὸ πρόβλημα, εἷναι ἡ ἀλλαγὴ περιβάλλοντος, καὶ ἡ σταδιακὴ ἀποκατάσταση τῆς προσωπικῆς ζωῆς τοῦ ἀσθενοῦς. Σ'αὐτὸ ὅμως ἡ ἀντίδραση τοῦ περιβάλλοντὸς τοῦ, εἷναι τόσο ἔντονη, ποὺ πρακτικὰ εῐναι ἀδύνατο νὰ συμβεῖ. Τὶ μένει λοιπόν; Ἐπειδὴ ἐμεῖς ἔτυχε νὰ βρεθούμε σὲ καλὸ περιβάλλον, καὶ νὰ ἀποφύγουμε τὰ πιὸ πάνω, ἄς μὴν ξεχνάμε ὅτι κάποιοι ἄλλοι δὲν εἶχαν τὴν τύχη μὰς. Ἄς τοὺς στέλνουμε τὴν ἀγάπη μάς, ὅπως μπορεῖ ὁ καθένας. Δὲν μιλάω γιὰ λεφτὰ ἤ γιὰ κάτι ἄλλο ὑλικό. Ἀπλὰ ἄς τοὺς σκεφτόμαστε πότε - πότε, κὶ ας ευχόμαστε νὰ πάνε ὅλα καλά, καὶ νὰ βροῦν τὴ δύναμη νὰ φτιάξουν ὁ καθένας τὴ ζωὴ τοὺ ὅπως τὴν ἐπιθυμεῖ. Νὰ ἀποτινάξουν τὴν τυρρανία ποὺ τοὺς βασανίζει, μὲ τρόπο εἰρηνικὸ καὶ νὰ ζήσουν τὴν ὑπόλοιπη ζωὴ τοὺς μὲ ἠρεμία καὶ γαλήνη. Δὲν μὰς στοιχίζει τίποτα αὐτό, ἄν δουλεύει ὅμως, μπορεῖ καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει. Ἄν ὄχι, κανεὶς δὲν ἔχει νὰ χάσει κάτι.

Ἡ καμμένη ἔκθεση συνεχίζεται...

Ἡ καμμένη ἔκθεση, (ποὺ συμμετέχω κὶ ἐγῶ) συνεχίζεται, καὶ περιοδεύει ἀνὰ τὴν ἐπικράτεια

Ὡραῖο κόλπο έ!

Νὰ αὐτά εἷναι! Να τὸ παίζεις πλανητάρχης καὶ δὶκαιος, που κόπτεται γιὰ τὸ δίκιο τῶν ἀναξιοπαθούντων τοῦ πλανήτου! Νὰ ἐπινοεῖς ἐθνικά ζητήματα ὅταν σὲ βολεύει, κὶ ἄλλοτε νὰ ἐξαφανίζεις αὐτὰ που ὑπάρχουν, ἤ νὰ τὰ βαφτίζεις "διμερή" προβλήματα.. Πῶς γίνεται λαοι που ἐπὶ αἱώνες ζούσαν μαζί, χωρίς προβλήματα (παρ΄ὅτι εἴχαν σοβαρὲς πολιτισμικὲς διαφορές) ξαφνικὰ νὰ μὴν θέλουν οὔτε ν'ἀκούν γιὰ τοὺς πρώην συμπολίτες τοῦς; ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ!!! κάτι βρομάει... κάτι σὰν... ἀμερικανοτσολιᾶς νὰ εἷναι,... ἀμερικανογενίτσαρος... δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω... Εἷναι καὶ κάτι λιμάρικα, ποὺ ἡ ξενιτεμένη μαμὰ τοὺς, ἔπλενε σκάλες στὶς νέες ὑόρκες, κὶ ὁ πατερούλης τοὺς εἴχε γυαλίσει ὅλα τὰ πατούμενα τῶν ἀμερικανόνε, γιὰ νὰ κάνουν τὸ παιδὶν τὸν, ἄνθρωπον χρήσιμον στὴν κενωνία, κὶ αὐτό, τῶρα ποὺ τέλεψε μὲ τὰ σχολιακά, εἶπε νὰ γυρίσει στὴν πατρίδα, νὰ τὴν κάνει ἀνεξάρτητη. Τὴν ἀνεξάρτητη δημοκρατία τοῦ χωριοῦ τοὺ. Τὰ ὄμορφα χωριά, ὄμορφα ἀνεξαρτητοποιούνται! Μόνο ποὺ ἔχουν κι ἔναν κωλοαγωγὸ μὲ βρωμοαέριο μέσα στὰ πόδια τοὺς, κι ἐπειδῆ ὄλο σκοντάφτουν ἀπάνω τοὺ, δὲν ξέρουν τὶ νὰ τὸν κάνουν. Νὰ τὸν φορολογήσουν! Ναὶ! Νὰ μιὰ λαμπρῆ ἱδέα! Πολλές χῶρες, πολλοὶ φόροι! Ἔτσι θὰ γίνει τὸ ἀέριο πιὸ ἀκριβὸ κὶ ἀπ'τὸ πετρέλαιο! Ἄσε ποὺ ὅποιος στραβώσει, θὰ ἀπειλεῖ νὰ κλείσει καμιᾶ βάνα καὶ νὰ ξεμείνει ἐνεργειακά ἡ Εὐρώπη! Ὡραῖο κόλπο έ!

Καλὸ μνῆμα...

Μῆνας βγῆκε, μῆνας μπῆκε κἰ ἐμένα τὴν πατρίδαν μοῦ κακόν, τρανὸν τὴν βρῆκε!

Σιχάθηκα νὰ βλέπω τὸ ἴδιο κόλπο, χρόνια τῶρα! Οἱ καλοῖ καὶ οἱ κακοῖ πολιτικοῖ , δημοσιογράφοι, ἀναλυτές, καθηγητές, ποὺ ὅλοι ἔχουν λόγο γιὰ τὴ ζωῆ μᾶς, καὶ ὅλοι λένε τὸ σωστὸ... ἀπὸ τὴ μεριᾶ τοῦς, ἀλλᾶ ἐμένα ἡ ζωῆ μοὺ ὅλο χειροτερεύει. Κι ἐπειδῆ δὲν μπορεῖ, ὅλα νὰ γίνονται σωστᾶ, ἀλλᾶ τὸ ἀποτέλεσμα νᾶ εἷναι λάθος, προφανῶς, ἤ ὅλα, ΔΕΝ γίνονται σωστᾶ, ἤ τὸ συμφέρον μοὺ δὲν εἷναι τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα. Χρόνια προσποιοῦνται πὼς ψάχνουν λύσεις, ἐνῶ εἷναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἔχουν βρεῖ τὶς χειρότερες καὶ δὲν μοὺ τὶς ἀνακοινώνουν (π.χ. σκοπιανό). Ροκανίζουν τὸ χρόνο μέχρι νὰ μοὺ σπᾶσουν τὰ νεῦρα,καὶ νὰ πῶ "φτάνει πιά!" γιὰ νὰ μοὺ φορέσουν καπέλο τὴν λύση ποὺ θέλουν. Πιστεύω πὼς δὲν ὑπάρχουν, οὔτε ἄχρηστοι πολιτικοί,οὔτε κοντόφθαλμοι, οὔτε τίποτα. Δὲν δέχομαι, ὅτι κάτι κακό, τὸ καταλαβαίνουν ὄλοι οἱ πολίτες, ἀλλὰ δὲν τὸ καταλαβαίνει, ἤ δὲν τὸ ὑποψιάζεται ἕνας πολιτικός. Προφανῶς τὸ καταλαβαίνει καὶ κάνει τὴν πάπια. Καὶ σὲ μᾶς λένε πὼς ὅλα εἷναι πιθανά, καὶ πὼς πάντα ἔχουμε περιθώρια βελτίωσης και ἄλλες τέτοιες μπούρδες. Εἷναι γνωστό βέβαια ἀπό τὴν ἐποχὴ τοῦ Φρατζῆ (τουλάχιστον) ὅτι "οἱ ἐλπίδες τρέφουν τοῦς βλάκες!" Ἀλλὰ εἷναι δύσκολο ἕνας βλάκας νὰ ξεγελάσει ἔξυπνους, ἐνὼ βρίσκεται μεταξύ τους, π.χ. στό κοινοβούλιο. Πιὸ δύσκολο ἀκόμα εἷναι, 300 βλάκες νὰ ξεγελάσουν 10.000.000 ἔξυπνους. Αὐτὰ ἀντίκεινται στὸν ὁρισμὸ τῆς βλακεῖας.Ἄν πάλι τὰ 10.000.000 εἷναι ἐξ ἴσου βλάκες, τότε θὰ ἧταν ὅλοι εὐτυχισμένοι, μες' στὴ βλακεία τοῦς, καὶ δὲν θα παρατηροῦσε κανεῖς τίποτα. Ἄν τῶρα, δεχθοῦμε, καὶ τὴν ἄποψη ποὺ τοὺς θεωρεῖ ὑπαλλήλους, ξένων ἀφεντικῶν, τότε γίνεται σαφὲς ὅτι κανεῖς δὲν διαλέγει βλάκες γιὰ τόσο εὐαίσθητη θέση, ἀπό φόβο μὴν ἀποτύχουν ἤ στὴ χειρότερη, μὴν ἀποκαλυφθῆ κι ὁ ἴδιος. Προφανῶς λοιπόν εἷναι ὅλοι πανέξυπνοι, ἀλλὰ δουλεύουν ἐναντίων μὰς, γεγονὸς ποὺ λέγεται ἀπάτη καὶ ἑν τέλει, προδοσία. Γιατί ὅλα αὐτά; Ἔτσι μωρέ! γιὰ νὰ μὴν δικαιούνται συγχώρεση!

ΚΟΙΤΑ ΚΑΤΙ ΠΡΑΜΑΤΑ!

Παρατήρησε κανεῖς μία ἀλλαγῆ στις ἐκφωνήσεις των δελτίων εἰδήσεων; Δὲν ξέρω ἀπό πότε, ἀλλὰ τὸν τελευταῖο καιρό δὲν λένε πλέον γιὰ τὴν "κατεχόμενη Κῦπρο". Τὴν ἀποκαλοῦν "βόρεια Κῦπρο"! Δηλαδῆ, ἔληξε ἡ κατοχῆ, ἥ κάτι ἔχουν κατᾶ νοῦ νὰ τὸ ξεχάσουμε;

ΝΕΑ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΝΔΡΟ'

Μάσκα ή η τέχνη της εξαπάτησης

Τελετουργική- μαγευτική ή μαγική;

ό,τι μετατρέπει τον μέσο άνθρωπάκο σε σούπερ-ήρωα;

κωμωδία ή θέατρο του παραλόγου;

κοινωνική σύμβαση, σοβαροφάνεια ή διαπόμπευση- όπως ένα πιξελαρισμένο πρόσωπο στην TV;

Όταν το πραγματικό καταφεύγει στην μυθοποίηση προκειμένου να αυξήσει την ουσία του.

Αυτά μαζί ή κάτι ακόμα, ίσως που μας διαφεύγει, η Μάσκα μπορεί να είναι μια αποτρόπαια εικόνα ή μια χαρούμενη ιστορία με ερωτικές προεκτάσεις για το Φλεβάρη.

Μάσκες και έργα γύρω από την έννοια της μάσκας, παρουσιάζονται στον Ορίζοντα, Κατεχάκη 54, σε μια έκθεση που εγκαινιάζεται την Παρασκευή 22 Φλεβάρη και διαρκεί μέχρι και την Παρασκευή 29 Φλεβάρη 2008.

Το Σάββατο 23 Φλεβάρη θα γίνει πάρτι

Τηλ. Επικοινωνίας: 6973684105 Αθηνά

ΕΛΑ , ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

ΦΡΕΣΚΟΤΑΤΟΣ.... Πληροφορίες στὰ ἐκκλησιαστικὰ

ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ (δὲν θυμάμαι νούμερο)

ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ 3

ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ 2

ΑΛΛΟΙ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ

Μὲ ἱερᾶ προσήλωσιν στὸ καθήκον, ὁ Άνδρὸ δημοσιεύει ἄλλους δυὸ μῆνες τοῦ ἡμερολογίου τοῦ 2008 Καὶ νὰ ἔχετε τὸ νοῦ σᾶς! Ἔχει ἀρχίσει ἡ δημοσίευση τοῦ (σχεδὸν) πλήρους καταλόγου τοῦ Ἀνδρό. Οἱ σχετικοὶ σύνδεσμοι δεξιά, θὰ πληθαίνουν διαρκῶς, καὶ θὰ ἐμπλουτίζονται!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2008

Μὲ χαρᾶ καὶ ὑπερηφάνεια ὁ Ἀνδρὸ σὰς προσφέρει τὸ ἡμερολόγιο τοῦ 2008 ἐντελῶς δωρεᾶν. Κάθε μέρα κὶ ἀπὸ λίγο. Σήμερα τὸ ἐξώφυλλο καὶ οἱ δύο πρῶτοι μῆνες!

γκιβ δεμ ολ γιου πέιντερ...

Παλιὸ ἀλλὰ καλὸ κὶ ἀγαπημένο, ἀλλὰ πρὸ παντός, ἐπίκαιρο. Κὶ αὐτὸ εἷναι παλιὸ ἀλλᾶ κάποιοι τὸ μισοῦν θανάσιμα... μὰ γιατί; Νὰ 'μαστε καλὰ τὸ ἀπόγευμα νὰ σὰς πῶ γιὰ τὴ διοίκηση τῆς Ἑλλάδος

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ...

Τὸ ἀνάποδο FENG-SUI. Τὸ ἀτμοκίνητο συντριβάνι, ἐσωτερικοῦ χώρου, ποῦ ἀντὶ νὰ σὲ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ σὲ χαλαρώνει, σὲ ἐκνευρίζει καὶ σὲ ἀγχώνει! Ἀπὸ τὴν διακόσμηση τοῦ χώρου στὸ παγκόσμιο συνέδριο χωροῦ 7/9/07 στὴν Πλάκα (Δώρα Στράτου) Τἀ παπούτσια τῆς γυναίκας τοῦ φτωχοῦ Ἐδῶ θὰ εἴχε ἀφίσες ἀλλὰ μάλλον δὲν ἤθελε ὁ Θεός σήμερα... αὔριο πάλι...

ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΟΚΥΠΤΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ...

Αὐτὸ εἷναι τὸ ρεφρέν, ἀπὸ ἕνα παλιό, τραγουδάκι ἑνὸς hip-hop συγκροτήματος. Ὅπως λέμε, δεῖχναν στον ΚΝίτη τὸ φεγγάρι, κὶ ἐκεῖνος ἔβλεπε τὸ δάχτυλο... Ἄσχημο πράμα ἡ ἀνασφάλεια. Σὲ κάνει νὰ κυνηγᾶς μάγισσες, γιᾶ τὸ κακό ποὺ σοῦ συμβαίνει, ἀλλᾶ νὰ μὴν μπαίνεις στὸν κόπο νὰ ψάξεις γιᾶ κάτι ρεαλιστικότερο. Καὶ εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ προσεύχεσαι, παρὰ νὰ κάνεις κάτι. Ἄσε ποὺ μετᾶ ἔχεις και καλῆ δικαιολογία. Ἔ! Ἀφοῦ δεν ἤθελε ὀ Θεὸς... Ἐγῶ προσευχήθηκα καλᾶ, ἀλλᾶ δὲν ἤθελε... Δὲν ρωτάμε κάτι, ὅταν φοβόμαστε τὴν ἀπάντηση. Καὶ ψάχνουμε στὰ πιὸ ἄσχετα σημεία, τὶς πιὸ ἐξωφρενικὲς ἀπαντήσεις, ἀντὶ νὰ στρώσουμε κάτω τον κώλο μὰς και νὰ ἀνοίξουμε τὰ μάτια μᾶς, νὰ δοῦμε τὶ συμβαίνει. Εἷναι στοιχειώδες νὰ καταλάβουμε, ὅτι δὲν γίνεται νὰ τὰ κάνουμε ὅλα σωστά, ἀλλᾶ τὸ ἀποτέλεσμα νὰ εἷναι λάθος. Κάτι ἀπ' ὄσα θεωρούσαμε σωστά, προφανῶς εἷναι λάθος. Τὸ νὰ ἔχεις διαβάσει, καὶ παπαγαλίσει, πολλὰ βιβλία, ἔ! δὲν σὲ κάνει καλλίτερο ἀπὸ τοῦς ἄλλους, ποὺ δὲν ἔχουν διαβάσει τίποτα. Ὤ! πόσο βολικὸ εἷναι νὰ κρύβεσαι!... Γλυτώνεις...