ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΟΜΟΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ­­­ ­­­­–––––––––––––––– ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΠΥΛΗΝΗΣ ––––––––––––––– Τ.Κ 30026 Τηλ.: 26340 62400 , 62473 FAX : 26340 62474 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ο Δήμος Πυλήνης είναι ένας ορεινός δήμος στο κεντρικοδυτικό τμήμα της Ναυπακτίας. Ανάμεσα σε γραφικά φαράγγια που σχηματίζονται από τα νερά των ποταμών που διατρέχουν την περιοχή και σε μια συστοιχία κατάφυτων βουνών βρίσκονται τα 11 χωριά που απαρτίζουν το Δήμο Πυλήνης. Τέτοιες περιοχές αποτελούν διέξοδο και καταφύγιο για τον σύγχρονο άνθρωπο καθώς του δίνουν τη δυνατότητα να βιώνει και να κατανοεί την αλληλένδετη σχέση φύσης – ανθρώπου – πολιτισμού. Στο πνεύμα αυτό το Πνευματικό – Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πυλήνης διοργανώνει στις 28 και 29 Ιουνίου την εκδήλωση Πυλήνιες διαδρομές στη φύση και στον πολιτισμό «Πυληνίων Ποιμενικός Βίος» Η φετινή εκδήλωση είναι αφιερωμένη στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και στο ρόλο που έχει παίξει το άλογο στον αγροτικό πολιτισμό. Το πρόγραμμα έχει ως εξής: Σάββατο 28 Ιουνίου 2008, Σίμου 10.30 Eικαστικοί καλλιτέχνες θα βρίσκονται στo χωριό Σίμου και θα φιλοτεχνήσουν από κοινού ένα έργο τέχνης εμπνευσμένο από το περιβάλλον. 19:00 Εγκαίνια της εικαστικής έκθεσης «Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε» - μια «καμένη» έκθεση 19:30 Λουκόπουλος Βασίλης, Αγιογράφος – Διακοσμητής: Προβολή Βίντεο «Οδοιπορικό στα καμμένα» 19:45 Πολυχρονάτου Ελένη, Γλύπτρια, Διδάκτωρ ιστορίας της Τέχνης, ΑΣΚΤ: «Έργα Τέχνης με οικολογικό χαρακτήρα στο αστικό και φυσικό περιβάλλον» 20:00 Χρυσόγελος Νίκος, χημικός – περιβαλλοντολόγος, Πρόεδρος Δ.Σ του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS: «Επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στο περιβάλλον και στη ζωή μας» 20.15 Μενεγάτος Ιωάννης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ανατομίας και Φυσιολογίας Ζώων στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας: «Ο ρόλος του αλόγου στο περιβάλλον και στον πολιτισμό» Κυριακή 29 Ιουνίου 2008, στο δρυόδασος Ρουπάκια στη Στύλια από τις 10.00 π.μ. θα αναβιώσουν δρώμενα της πομενικής ζωής στο δάσος βελανιδιάς, Ρουπάκια. Οι κτηνοτρόφοι της περιοχής πρωτοστατούν και αναπαριστάνουν σκηνές από τη παραδοσιακή ποιμενική ζωή. Στην βαθύσκιωτη έκταση του δρύοδασους αναβιώνεται η πορεία των κτηνοτρόφων από τα χειμαδιά στα ξεκαλοκαίρια, στήνονται οι «ταράτσες» με όλα τα υπάρχοντα (κουδούνια, κύπρια, γκλίτσες, ταγάρια και κάπες), καταφθάνουν τα άλογα που κουβαλούν όλα τα αναγκαία, μπαίνουν οι σούβλες στη φωτιά, ετοιμάζεται το βούτυρο στην καράμπα, και το τυρί στην καρδάρα, μαγειρεύεται βραστό στα καζάνια, φτιάχνονται παραδοσιακά εδέσματα για να φιλέψουν τους επισκέπτες. Όλοι μαζί διασκεδάζουν με αυθεντική παραδοσιακή μουσική τραγουδώντας με το στόμα και χορεύοντας σε αυτούς τους σκοπούς. Στη φετινή εκδήλωση θα συμμετέχουν: οι οργανοπαίκτες Νίκος Φιλιππίδης και Πάνος Κοτρώτσος με τις ζυγιές τους, χορευτικά από τη Ναυπακτία, το Αγρίνιο και το Μεσολόγγι και ο Ιππικός Σύλλογος Ναυπακτίας και Δωρίδας.

ΡΕ ΤΙ ΓΊΝΕΤΑΙ....

Μὲ χαρὰ πληροφορήθηκα τὰ νέα σχετικὰ μὲ τὸ λαὸ τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ εἰδικῶς, για τὴν διοίκησίν του. Ἔμαθα λοιπὸν ὅτι μιὰ ἀπ’αὐτὲς τὶς μέρες (πού μας πέρασαν), ἀποφάσισαν στὸ κυνοβούλιο, νὰ αὐξήσουν τὸ μισθὸ τῶν σκυλομούρηδων (κυνώπων) ποῦ τὸ ἀπαρτίζουν, κατὰ 70%. Αὐτὴ ἡ πράξη, μόνον γιὰ τοὺς ἀδαεῖς, εἶναι ἀπαράδεκτη καὶ προκλητική. Ὁ σῶφρον ἄνθρωπος, μὲ τὴν πολυπλοκοτέραν σκέψιν, εὔκολα μπορεῖ νὰ καταλάβει, τὰ ὀφέλη ποὺ προέρχονται ἀπὸ μίαν τέτοιαν τροπὴν τῶν γεγονότων. Κατ’ἀρχάς, εἶναι ρητὴ καὶ κατηγορηματική, ἡ παραδοχὴ τῆς διοικήσεως, ὅτι ἔτσι σκατὰ ποὺ τὰ κάνανε, οὔτε μὲ τὰ 5.500 χιλιάρικα ποὺ παίρνουν αὐτοί, τὸ μήνα, δὲν βγαίνει κανείς, καὶ χρειάζονται τουλάχιστον 9.500 γιὰ νὰ ζήσουν ἀνθρώπινα. Ἐμμέσως δηλαδή, δικαιολογοῦν τὴν ἀπαλλοτρίωση, ἢ ληστεία, μέχρι κτήσεως ἑκάστου πολίτου, 70%, πλέον τοῦ εἰσοδήματός του. Ἀκόμα ψήφησαν (χά-χά! Ἄκου ψήφησαν!) ἐργάσιμη ἑβδομάδα τριῶν ἡμερῶν (γι’αὐτούς), πράξη μὲ τὴν ὁποία δηλώνουν εὐθέως, ὅτι τρεῖς μέρες εἶναι ἀρκετές.

Γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε λίγο, πιστεύω ὅτι μοναδικὸς σκοπὸς τῶν διοικούντων, εἶναι νὰ μᾶς ἐξοργίσουν, ὥστε νὰ ἐκραγοῦμε, νὰ ἐξεγερθοῦμε, νὰ κάνουμε λάθη καὶ μετὰ νὰ μᾶς ξεσκίσουν. Δὲν πιστεύω οὔτε ὅτι ἔχουν πολιτική, οὔτε κάποια, ἄλλου εἴδους διαφορὰ μεταξὺ τοὺς (πλὴν τῆς ἐμφανισιακῆς), ἀλλὰ γιὰ ἐμένα, εἶναι ὅλοι ὑπάλληλοι, τοῦ ἴδιου, ξένου ἀφέντη. Εἶναι τὰ μαντρόσκυλα ποὺ ἔβαλαν, γιὰ νὰ μᾶς κρατοῦν ὑπόδουλους, καὶ ἀποδυναμωμένους. Εὐτυχῶς ὅμως οἱ Ἕλληνες ἀποδείχτηκαν (καὶ συνεχίζουν νὰ ἀποδεικνύονται) ἀπρόβλεπτοι… Ὅτι κι ἂν ἔκαναν, δὲν κατάφεραν νὰ μᾶς κάνουν νὰ ἀντιδράσουμε, μὲ τὸν τρόπο ποὺ θὰ ἤθελαν. Ὅσο δὲν ἀσχολούμαστε μαζί τους, τόσο τοὺς ἀποδυναμώνουμε. Ἐμεῖς ὑπήρχαμε πρὶν ἀπὸ αὐτούς, καὶ θὰ ὑπάρχουμε καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτούς, Τὸ μόνο ποῦ χρειάζεται, εἶναι νὰ ἔχουμε τὸ νοῦ μᾶς στὴν ἐλευθερία (τί εἶναι αὐτό; Διαβάζετε-διαβάζετε-διαβάζετε . θὰ τὸ βρεῖτε). Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, τὸ δίκαιο αἴτημα πραγματοποιεῖται. Εἶναι θέμα νομοτέλειας. Οὐ θέμις ἄλλως γένοιται!

Κουράγιο, καὶ μὴν ξεχνᾶτε: «Ἡ ἄνοιξις ἔρχεται γι’αὐτὸν ποὺ ξέρει νὰ τὴν περιμένει!»

Η ΚΑΜΕΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Το Σάββατο 28 Ιουνίου 2008 και ώρα 19:00 θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης "Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε" μια..."καμένη" έκθεση, στο χωριό Σίμος του δήμου Πυλήνης, στην ορεινή Ναυπακτία. Σας προσκαλούμε σε μια σειρά εκδηλώσεων με θέμα: "Πυλήνιες διαδρομές στη φύση και τον πολιτισμό - Πυλήνιων ποιμενικός βίος" Σάββατο 28 Ιουνίου στη Σίμου και Κυριακή 29 Ιουνίου στα Ρουπάκια του δήμου Πυλήνης. Εικαστικά δρόμενα, προβολές βίντεο, ομιλίες, παραδοσιακή μουσική, χορευτικά...και πολλά άλλα, υπόσχονται ένα "διαφορετικό" Σαββατοκύριακο μέσα στην άγρια φυσική ομορφιά της ορεινής Ναυπακτίας. Όσοι από εσάς θέλουν να συμμετέχουν, μπορούν να επιλέξουν να μείνουν στην ελεύθερη κατασκήνωση που διοργανώνουμε, μέσα στο δασίλειο του χωριού Σίμος, για το βράδυ του Σαββάτου!!! Πρόγραμμα εκδηλώσεων Σάββατο 28 Ιουνίου 19:00 Εγκαίνια της έκθεσης 19:30 Προβολή βίντεο "Οδοιπορικό στα καμένα", από τον Βασίλη Λουκόπουλο, αγιογράφο και διακοσμητή 19:45 Πολυχρονάτου Ελένη, γλύπτρια, διδάκτωρ ιστορίας της τέχνης Α.Σ.Κ.Τ.: "Εργα τέχνης με οικολογικό χαρακτήρα στο αστικό και φυσικό περιβάλλον" 20:00 Νίκος Χρυσόγελος, χημικός - περιβαλλοντολόγος, πρόεδρος Δ.Σ του δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS: "Επιπτώσεις κλιματικής αλλαγής στο περιβάλλον και στη ζωή μας" 20:15 Μενεγάτος Ιωάννης, αναπληρωτής καθηγητής ανατομίας και φυσιολογίας ζώων, γεωπονικό πανεπιστήμιο Αθήνας: "Ο ρόλος του αλόγου στο περιβάλλον και στον πολιτισμό" Κυριακή 29 Ιουνίου 10:00 Δρώμενα της ποιμενικής ζωής στο δρυόδασος Ρουπάκια παραδοσιακή μουσική - χορευτικά τηλ. επικοινωνίας: 6947688659 και 2634025840 Μαριλένα Ζολώτα 6976689670 Τζίμης Ευθυμίου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το περιοδικό Ο Φαρφουλάς και το βιβλιοπωλείο Ιανός σας προκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του νέου (8^ου) τεύχους του περιοδικού, που θα γίνει την Τετάρτη 18 Ιουνίου στις 7.00 μ.μ. στον καφέ του βιβλιοπωλείου, Σταδίου 24. Θα διαβαστούν κείμενα από την ύλη του περιοδικού και την εφημερίδα Ηχώ της Αεραλάνδης, υπό τους πειραματικούς ήχους του συγκροτήματος Αέρα Πατέρα. Θα μιλήσουν οι: Τζίμης Ευθυμίου, εικαστικός-μουσικός Διαμαντής Καράβολας, εκδότης του περιοδικού Ο Φαρφουλάς Κωνσταντίνος Μπούρας, θεατρολόγος-συγγραφέας Νίκος Σταμπάκης, επιμελητής των εκδόσεων Φαρφουλάς Βάσιας Τσοκόπουλος, ιστορικός Δάφνη Χρονοπούλου, συγγραφέας Σας περιμένουμε να συζητήσουμε και να περάσουμε ένα ευχάριστο απόγευμα.

ΝΕΑ ΕΡΓΑ ἈΝΔΡΌ

Ἀπὸ τὴν ἔκθεση "ἀντιδιαφήμιση" στὸ BIOS 31 / 05 / 08

Ἀπό τὴν ἔκθεση "εἰκονοποίηση" Ὀρίζοντας, 30 / 5 / 08

Σταυροὶ λιτανείας ἀπὸ ξύλο ντυμένο μὲ μπροῦτζο, μεσοβυζαντινῆς τεχνοτροπίας.

Παραλίγο νὰ τὸ ξεχάσω....

Παραλίγο νὰ τὸ ξεχάσω। Ὁ Φαρφουλᾶς κυκλοφόρησε ἐδῶ καὶ δέκα μέρες περίπου। Θὰ τὸν βρεῖτε στὰ κεντρικὰ βιβλιοπωλεία τῆς πατρίδος। (Θα ἐπανέλθω με σχόλια ἄλλη φορὰ)

ΓΛΩΣΣΑ.....

Ἤμουν μικρὸς καὶ γέρασα νὰ ἀκούω θεωρίες, περὶ γλωσσῶν. Καὶ μιλάω γιὰ τὴν γλώσσα, αὐτὴν ποὺ χρησιμοποιοῦμε, γιὰ νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας. Αὐτὴ ἡ γλώσσα λοιπόν, δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἐργαλεῖο γιὰ νὰ κάνουμε τὴ δουλειά μας. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ποτὲ δὲν ἦταν.

Ἡ γλώσσα, εἶναι τὸ σύνολο τῶν κωδικοποιημένων ἤχων, στοὺς ὁποίους ἐμεῖς, ἔχουμε προσδώσει μία ἰδιαίτερη σημασία, ἀντιπροσωπεύοντας ὁ καθένας καὶ μία ξεχωριστὴ ἔννοια. Ὢς ἐκ τούτου, θεμελιώδεις ἀρχὲς γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς γλώσσας, εἶναι ἡ κατανόηση καὶ ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἐννοιῶν. Πρῶτα ἀντιλαμβανόμαστε μιὰ ἔννοια, καὶ μετὰ φτιάχνουμε τὴν ἀντίστοιχη λέξη, μέσω τῆς ὁποίας θὰ τὴν κατατάξουμε στὸν κατάλογο τῶν πληροφοριῶν, ποῦ ἔχουμε στὸ μυαλό μας. Εἶναι προφανές, ὅτι, ὅσο πιὸ ξεκάθαρες, καὶ ὅσο πιὸ πολλές, εἶναι οἱ ἔννοιες ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε, τόσο πιὸ πλούσιο θὰ εἶναι τὸ λεξιλόγιό μας. Ἀντίστοιχα, ἡ ποιότητα τοῦ λόγου τοῦ καθενός, ἀντικατοπτρίζει, τὴν καθαρότητα, καὶ τὴν πληρότητα τῆς σκέψης του. Ὁ λόγος, εἶναι ἡ σκέψη, ἐπεξεργασμένη, καὶ ἀποκρυσταλλωμένη. Εἶναι ὁ τρόπος ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸ μυαλό μας, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ, ἀφοῦ μόνο ἐὰν ὁρίσει κάτι, ἔστω καὶ λάθος, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπεξεργαστεῖ.

Ἡ γλώσσα λοιπόν, ἐκτὸς ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ καταγραφὴ ἤχων, εἶναι ὁ βασικὸς φορέας τῆς σκέψης τῶν ἀνθρώπων. Ἡ γλώσσα εἶναι ἡ ἐκδήλωση τοῦ λόγου, ὄπως αὐτὸς καταγράφεται, καὶ ἐπειδὴ αὐτή, εἶναι κάτι ζωντανὸ καὶ διαρκῶς ἐξελισσόμενο, ἀναπροσαρμόζεται, μὲ βάση αὐτοὺς ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν. Ἐξειδικεύεται, ἀναλόγως τῆς κουλτούρας καὶ τοῦ πολιτιστικοῦ ὑποβάθρου, τοῦ λαοῦ ποῦ τὴν χρησιμοποιεῖ. Κατὰ τὴν διάρκεια τώρα τῆς σκέψης, χρησιμοποιεῖται ἡ γλώσσα, γιὰ νὰ εἰσάγει καὶ νὰ ἐπεξεργαστεῖ τὰ δεδομένα, καὶ γιὰ νὰ ἐξάγει τὰ ἀποτελέσματα. Εἶναι λοιπὸν εὐνόητο, ὅτι διαφορετικὲς γλῶσσες, μεταφέρουν καὶ διαφορετικὸ πολιτισμό. Ἡ μητρικὴ γλώσσα τοῦ καθενός, εἶναι καὶ ἡ γλώσσα στὴν ὁποία σκέφτεται. Ἂν δὲν συνέβαινε αὐτό, τότε γιὰ νὰ μιλήσουμε μία ξένη γλώσσα, θὰ ἔπρεπε ἀπλῶς νὰ ἀντικαταστήσουμε τὶς λέξεις.

Οἱ ὑπεραπλουστεύσεις λοιπόν, στὸ λόγο, κάποιοι ἀνεύθυνοι νεολογισμοί, φράσεις «κλισέ» καὶ λοιπὲς ἀλλοιώσεις τῆς γλώσσας, δὲν εἶναι κάτι ἄλλο, παρὰ τὰ προϊόντα τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἐποχῆς μας. Καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε κάτι τὸ μεμπτὸ σ’ αὐτά, ἂν δὲν ἦταν τόσο προκλητικὸς ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο εἰσέβαλλαν αὐτὰ στὴ ζωή μας. Καθημερινά, στὴν τηλεόραση, ποὺ εἶναι καὶ ὁ βασικότερος τρόπος ἐπιρροῆς τοῦ κόσμου, ἀκοῦμε χονδροειδέστατα λάθη, ἀπὸ «ἐγκρίτους» δημοσιογράφους, γελοία λογοπαίγνια σὲ διαφημίσεις, καὶ τώρα ἔχουμε καὶ νέο «φροῦτο», τὶς κακὲς μεταφράσεις.

Προσωπικά, δὲν πιστεύω ὅτι πρόκειται γιὰ τυχαία γεγονότα, μιᾶς καὶ εἶναι καθημερινά. Ἐπειδὴ - γιὰ τοὺς λόγους ποὺ προανέφερα – ἡ γλώσσα, εἶναι ἐν τέλει, καὶ αὐτὴ ποὺ διαμορφώνει τὴ σκέψη τῶν ἀνθρώπων, ὦς φορέας τοῦ πολιτισμοῦ τῶν προγενεστέρων, εἶναι καὶ ὁ πρῶτος στόχος, ὅσων θέλουν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν κουλτούρα τῶν λαῶν.

Ὁμοίως, διαμορφώνοντας μιὰ νέα γλώσσα, διαμορφῶνουν μιὰ ἄλλη γενιὰ ἀνθρώπων, φορέα τοῦ πολιτισμοῦ, ποῦ οἱ ἴδιοι ἐπέλεξαν νὰ φορέσουν καπέλο στοὺς ἀνθρώπους, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ συμφέροντά τους.

ΜΠΙΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ

Ὅταν παλιὰ κάποιος ἤθελε νὰ κάνει πόλεμο, τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ φρόντιζε, ἦταν, νὰ ἀποκλείση τὸν ἐχθρό του, ἀπὸ κάθε τί, πού του ἦταν ἀναγκαῖο. Ξυλεία, τρόφιμα, νερό, ἦταν πάντα ὁ πρῶτος στόχος, πρὶν ξεκινήσει ἕνας πόλεμος. Ἡ ξυλεία, γιατί ἐκτὸς ἀπὸ ὑλικὸ κατασκευῶν, ἦταν καὶ ἡ μόνη πηγὴ ἐνέργειας, καὶ βέβαια νερὸ καὶ τρόφιμα γιὰ προφανεῖς λόγους. Μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ αὐτό, ὁ ἐπιτιθέμενος φρόντιζε νὰ δυσκολέψη τὴ ζωὴ τοῦ ἀντιπάλου, ἢ καὶ νὰ τὸν ἐξαθλιώση, ὥστε νὰ εἶναι εὐκολότερο νὰ τὸν καταβάλη.

Παράλληλα, φρόντιζε νὰ ἐνσπείρη ἔριδες, στὸν ἀντίπαλο, γιὰ νὰ τὸν διασπάση. Νὰ τὸν χωρίση, σὲ πολλές, μικρὲς ,φανατικὲς σέχτες, οἱ ὁποῖες θὰ ἀδιαφοροῦν, ἢ καὶ θὰ ἐχθρεύονται ἡ μιὰ τὴν ἄλλη.

Σὲ ἀντίστοιχη θέση, βρίσκεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα. Κάποιοι, ἐσκεμμένα, ἀποκλείουν τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὴν ἐνέργεια, τὰ τρόφιμα καὶ τὸ νερό. Τὸ πετρέλαιο, τὸ ἀέριο, τὸ ρεῦμα, συνεχῶς ἀκριβαίνουν, ὄχι μόνο, κάνοντας τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δύσκολη, ἀλλὰ καὶ προμηνύοντας ἕνα ἀκόμα χειρότερο μέλλον. Τὰ τρόφιμα καὶ τὸ νερὸ ἀκριβαίνουν διαρκῶς, ἐπίσης, καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχει δοθεῖ μιὰ πειστικὴ δικαιολογία. Ἀντίθετα, ἐξαπολύονται διαρκῶς ἀπειλές, ὅτι θὰ πεινάσουμε, θὰ διψάσουμε θὰ κρυώσουμε, (ἢ θὰ ψηθοῦμε), καὶ γενικὰ ὅτι θὰ ξεμείνουμε. Οἱ δικαιολογίες ποὺ δίνονται, εἶναι σὲ δυὸ κατευθύνσεις. Ἡ μιὰ εἶναι γιὰ τοὺς βλάκες ποὺ νομίζουν, ὅτι σταθήκαμε ἄτυχοι, ἢ ἄμυαλοι, καὶ τώρα ξεμένουμε, καὶ ἡ δεύτερη, γιὰ τοὺς βλάκες ποὺ πιστεύουν, ὅτι εἶναι θέμα κερδοσκοπίας.

Ἂν σταθήκαμε ἄμυαλοι καὶ σπαταλήσαμε τὴν ἐνέργειά μας, μποροῦμε τώρα νὰ σταματήσουμε τὴ σπατάλη χωρὶς –πρακτικά- καμία ἀπώλεια. Δὲν θὰ πάθουμε κάτι, ἂν σβήσουμε, τὰ κακόγουστα, διακοσμητικὰ φῶτα τῶν κτηρίων, μὲ τὰ ὁποία ἐξευτελίζεται, κάθε ἔννοια ἀρχιτεκτονικῆς, οὔτε ἐὰν σβήνουν τὰ φῶτα τῶν δρόμων, τὴν ἡμέρα, ποῦ πολλὲς φορὲς μένουν ἀναμμένα. Μόνο καὶ μόνο αὐτὰ εἶναι ΠΟΛΛΑ κιλοβάτ, πεταμένης ἐνέργειας. Τὰ δὲ τρόφιμα θὰ μποροῦσαν νὰ μὴν πετιοῦνται στὶς χωματερές, ἀλλὰ νὰ διανέμονται κανονικά. Καὶ οἱ παραγωγοὶ θὰ μποροῦσαν νὰ παράγουν ὅσο αὐτοὶ κρίνουν σκόπιμο, ὄπως γινόταν ἐδῶ καὶ χιλιετίες, καὶ ὄχι ὅσο τοὺς ὑποχρεώνουν μὲ διάφορες ὁδηγίες. Γιὰ τὸ νερὸ ἃς μὴν μιλήσω, μιᾶς καὶ ὅλοι, εἴδαμε νὰ βρέχει πολύ, γιὰ ἀρκετοὺς μῆνες, (στὴν Ἑλλάδα μέχρι τὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου) καὶ νὰ πλημμυρίζουν πόλεις καὶ χωριά, καὶ δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω, ὅτι ἔβρεχε παντοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ταμιευτῆρες, στοὺς ὁποίους παρεμπιπτόντως, φυσιολογικά, καταλήγουν τὰ νερά.

Οὔτε θέμα κερδοσκοπίας πιστεύω πῶς εἶναι. Οἱ κερδοσκόποι, εἶναι ἀπλῶς τὰ τσοπανόσκυλα, ποὺ κατευθύνουν τὸ κοπάδι. Ὅποιος μαζεύει τὰ λεφτά, κάτι πρέπει νὰ τὰ κάνει. Ἂν ἀπλῶς τὰ συσσωρεύη, τότε ἀπλῶς τὰ στερεῖ ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους. Οἱ λίγοι ποὺ τὰ μαζεύουν, ἔχουν τόσα, ποὺ δὲν γίνεται νὰ τὰ ξοδέψουν ὅλα. Πάρτε παράδειγμα τὴν οἰκογένεια Ὠνάση, ἢ τοὺς Ροκφέλερ κ.λ.π. Ὅσοι τὰ ‘χοῦν λοιπόν, φροντίζουν μόνο νὰ ταΐζουν, μερικοὺς πεινασμένους, γιὰ νὰ τοὺς ἔχουν ὑποτακτικούς. Καὶ βέβαια, οἱ ἴδιοι δὲν κινδυνεύουν νὰ ξεμείνουν ἀπὸ χρήματα ποτέ, ἀφοῦ τὰ ἔχουν μαζέψει ὅλα, και θα συνεχίσουν να τα μαζεύουν.

Εὔλογα λοιπόν, θὰ ἀναρωτηθεῖ κανείς, «γιατί ὅλα αὐτά, τότε;». Ἡ ἐξουσία, εἶναι κάποιο εἶδος διαστροφῆς, ποῦ ἔχει τὴ ρίζα του, στὸ πρωτόγονο ἔνστικτό της ἐπιβίωσης. Ἐὰν ἐπικρατῆς, τότε σίγουρα δὲν κινδυνεύεις. Ὅσο ἰσχυρότερος εἶναι κάποιος, τόσο ἀσφαλέστερος νοιώθει. Βέβαια, ἡ τωρινὴ ἐκτροπή, εἶναι ἔξω ἀπὸ κάθε μέτρο, καὶ αὐτὸ δημιουργεῖ ἀκόμα ἕνα ζήτημα. Γιὰ ποιὸ λόγο, νὰ θέλει κάποιος, νὰ εἶναι τόσο ἰσχυρός. Νὰ θέλει δηλαδή, ὄχι μόνον, νὰ εἶναι τὸ ἀφεντικό, ἀλλὰ πραγματικά, νὰ συνθλίψει, τοὺς ἴδιους τους ὑπηκόους του. Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, εἶναι ἕνα εἶδος ἐξόντωσης τῶν ἀνθρώπων. Μιὰ ἐξόντωση, ποὺ γίνεται, εἴτε ἄμεσα, μὲ πολέμους, σφαγὲς κ.λ.π., εἴτε ἔμμεσα, μέσω τοῦ ὑποβιβασμοῦ τῆς ποιότητας τῆς ζωῆς, μὲ κάθε μέσο, ποῦ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ ἀναφερθῆ. Μπορεῖ νὰ φαίνεται σκληρό, ἢ ἄσκοπο, πρακτικὰ ὅμως ἐφαρμόζεται, καὶ μάλιστα στὴ γειτονιά μας. Ἃς δή, ὅποιος ἀμφιβάλλει, τί γίνεται στὴν Παλαιστίνη, κι ἅς μας ἐξηγήσει, ποιὰ ζωτικὴ ἀνάγκη, ἔχουν οἱ Ἑβραῖοι, νὰ εἶναι τόσο κτηνώδεις μὲ τοὺς Παλαιστινίους. Μιὰ χώρα, μὲ τέτοια πρόοδο, τεχνολογικὴ ἀλλὰ καὶ πολιτισμική, ποῦ ἤδη, μπορεῖ, νὰ θρέψη τοὺς κατοίκους της, γιατί νὰ δαπανᾶ τεράστια χρηματικὰ ποσά, συντηρώντας ἕναν ἄσκοπο πόλεμο, ἐνῶ μπορεῖ μὲ λιγότερα, νὰ δημιουργήση εὐημερία γιὰ ὅλους; Ἡ δικαιολογία τοῦ φανατισμοῦ, δὲν εὐσταθεῖ, γιατί ὅποιος περνάει καλά, τὸ καταλαβαίνει, καὶ δὲν θέλει νὰ τὸ χάση, καὶ κανεὶς δὲν δαγκώνει τὸ χέρι ποὺ τὸν ταΐζει, παρὰ μόνον αὐτὸ ποὺ τὸν δέρνει.

Ἀσφαλῶς, ὁ χῶρος ἑνὸς τέτοιου κειμένου, δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ ἀναλυθοῦν, καὶ νὰ ἐπεξηγηθοῦν ἀρκετά, τὰ παραπάνω. Εἶναι μόνο, μιὰ καλὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ προβληματιστεῖ κανείς. Τὸ σίγουρο εἶναι, ὅτι πολλὰ συμβαίνουν «μαζεμένα» τὸν τελευταῖο καιρό, καὶ εἶναι μᾶλλον ἀφελές, νὰ τὰ θεωροῦμε τυχαία. Τὸ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, μὲ σιγουριά, τί βρίσκεται πίσω ἀπ’ ὅλα αὐτά, δὲν ἀναιρεῖ καὶ τὴν ὕπαρξή τους. Ὄπως, ὅταν παίζαμε «μπίζ» παιδιά, τὸ ὅτι δὲν βρίσκαμε, ποιὸς ἔριξε τὴ σφαλιάρα, δὲν ἀναιροῦσε τὸ γεγονὸς ὅτι τὴ φάγαμε.

Καλὴ μαντεψιά.

Ἁνδρὸ 26/04/08